:: وبلاگ بچه های خوراسگان رشته کامپیوتر 86 ::

در دورانی که خشونت و بیرحمی،سرکوب،فساد،تباهی و بیعدالتی جهان را پرکرده است و سینما هم به فراخور آن سیاه،دلهره آور و ترسناک شده است کمتر می شود دید کسی هنوز به رویاهای کودکی و داستانهای پریان از نگاه یک کودک آغازه قرن بیستم که هنوز کودکان جهان با سیندرلاها و سفیدبرفی ها و کت قرمزی ها به خواب می رفتند بنگرد.ژان پیر ژونه در حقیقت با فیلم املی پولن برای آن کودکان حالا بزرگ شده که دیگر سادگی و روشنایی کودکیشان را فراوموش کرده اند فیلمی سرشار از کودکی،نوستالژی و زیبا فراهم کرده است.اهمیت این فیلم این است که نه در دهه سی و چهل که در دهه های آغازین قرنی ساخته شده که سردمدارن فرهنگیش نمی توانند برای امیدی فراهم کنند و خودشان هم ناامید شده اند.املی بیشک سمبلی از کودک درونی است که نمی خواهد تغییر کند و همین او را منزوی و تنها کرده است.حال این کودک درون دو راه پیش رو دارد.یا باید بزرگ شده و مثل اسکار طبل حلبی گراس به انسانی تلخ اندیش بدل شود و یا با یافتن همراهی همفکر که هنوز به کودک درونش وفادار است کلونی کوچکی از همنوعانش را فراهم کند تا نسلشان منقرض نشود.تمام فیلم تلاش شگرف دختری است که با نیروی ایمان ساده یک کودک می خواهد جهان را تغییر دهد و خود را نیز همین طور.فیلم به شکل شگرفی مثل آثار امپرسیونیستی نقاشانی چون مونه،سزان و رنوار سرشار از رنگ و زندگی است.فیلمساز عمداً با اینهمه رنگ ما را غرق می کند تا موقتاً دنیای بیرنگ و روی واقعی را فرامش کنیم.موسیقی بیادماندنی یان تیرسون که با تأکید بر آکاردئون که به نوعی یک ساز اصیل فرانسوی با همه نشانه های فرهنگی رمانتیسیستی فرانسه چنان فضایی خیال انگیز و درخشان تصویر کرده است که ما را به کل از دنیایی واقعی منتزع می کند.فیلم می خواهد ما از لحظه لحظه آن همراه قهرمانش لذتی عظیم و اقعی ببریم زیرا بیرون از سینما آن را نخواهد یافت.این فیلم مارا به یاد فیلم شور انگیز فرانک کاپرا چه زندگی شگفت انگیزیست می اندازد.ژونه هم توانسته از افتادن به دام افراط رهایی یافته و با راه رفتن روی لبه تیغ فانتزی داستان را به خوبی به سرانجام برساند کاری که در بسیاری از فیلمها به آن دچار می شوند.دیگر فیلمی که شاید همین قدر موفق بوده است فیلم ماهی بزرگ تیم برتن بود.اما اینها خیلی نادرند و بیشتر داستانهای پریان پوچ و بیمعنی از آب در می آیند.
این فیلم یکی از امیدوارکننده ترین آثار هزاره سوم است هرچند تعداد این نوع فیلمها بسیار کم است اما وجود همین تعداد نادر هنوز مارا به سرنوشت انسان امیدوار می کند.باشد باز هم از ای نوع فیلمها ببینیم.